Banana Mania

วันนี้กึ่งลั่ลล้า

อารมณ์กึ่มๆ จะดี

เหรอ?

เมื่อช่วงเย็นยังเบื่อชีวิตอยู่เลย

ค่ำๆ ก้ออยากงัดหน้าคน

นี่แหละ วันนี้มันมั่วๆ

ใหนๆ ก้อ อัพทั้งไดทั้งบล็อกแระ

ฮ๊ๆ บล็อควันนี้จะอัพไรดีเอ่ย

อึ่มมม

สอนเล่นกีตาร์เบื้อต้นละกัน

ใครไม่เคยเห็นกีตาร์ยกมือขึ้นนน

พรึบบบ *.*/ ... โอวว บานเลย

ไม่เป็นไร เดี๋ยวไว้ค่อยอธิบายทีหลัง

อย่างที่ทุกๆ คนรู้อยู่ ว่า กีตาร์ มี 6 สาย

เวลาเซ็ตกีตาร์อย่างถูกต้อง คอกีตาร์ต้องพุ่งไปทางซ้าย และสายกีตาร์ต้องหันออกนอกตัวผู้เล่น

(โหแก - - ใช้ศัพท์ยังกะนักเล่นการ์ด)

นั้นแหละ เมื่อเซ็ตกีตาร์อย่างถูกต้องแล้ว

สายเส้นใหญ่ที่อยู่บนสุดจะถูกเรียกว่า สาย 6

และไล่ไปจนถึงสายเส้นเล็กที่อยู่ล่างสุด ก็จะถูกเรียกว่า สาย 1

ตัวโน้ตสายเปล่า ของแต่ละสาย มีดังนี้

สาย 6 = E 5 = A 4 =D 3 = G 2 = Bและ 1 =E

ถ้าใครยังงงเรื่องโน้ต ก้อไปอ่านได้ที่ไดอารี่ติวนะ เดี๋ยววันหลังทำลิงค์ไปให้

http://tuesbass.diaryhub.com

มีโรงเรียนสอนดนตรีเปิดที่นั่น ฮ่าๆๆๆ

ส่วนโน้ตในช่องต่างๆ ก็จะสีเสียงสูงขึ้นมาจากสายเปล่า 1 semitone หรือครึ่งเสียง

เช่น จาก E เป็น F จาก A เป็น Bb เป็นต้น

ลองฟึกกันดูนะงิ *--*

วันนี้หลั่ลล้าเป็นพิเศษ

ได้ปลดปล่อยในอะไรบางอย่างที่ดองมานาน

จั้ย วันนี้อาเมะไปซ้อมมม

กะ วงนึงที่ยังไม่มีชื่ออย่างเป็นทางการ (เหรอ)

เราเรียกกันว่าวง *.*

แต่การซ้อมครั้งนี้มีปัญหาเนื่องจากเอ๊กซิเดนท์ของนักร้องและมือกลอง - -

(มือกลองอ่ะให้อภัย สมเหตุสมผล แต่...)

ช่างเถอะ ไงๆ วันนี้ก้อขอเล่าการผจญภัยในเสียงเพลงละกัน

ไปถึงที่นัดหมายสายอีกแล้ว

จากนั้นออกจากเดอะมอลมุ่งหน้าไป....

ไป...

ไป...89 มิวสิค สตูดิโอ ถิ่นอาร์เอส และบอดี้สแลม+บิกแอส

แน่น คับ แน่น ว่างบ่ายสาม ไปถึงบ่ายครึ่ง ใครจะรอ

ไป...ไป...ไป..โอริโอ้ สตูดิโอ ลาดพร้าว 122

Close - -"

ง๊ากกกกกกกกกกกกกก

ไป Horizon ก้อได้ฟร๊า~~~~~......

ถึง Horizon ติดสถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน ลาดพร้าว ประตู 3

ติดต่อราชการ เช่าห้อง เรียบร้อย เข้าไป

ติวละเลงเลือคั๊บ

ตอนแรกกะว่าจะเล่นแบบโง่ๆ ให้เค้าคิดๆ แบบว่า ไอ้นี่ฝีมืออ่อนว่ะ แล้วค่อยโชว์สกิล็ล้กน่อย

แต่ เบส มันไม่เข้าใครออกใครนะงิ

มันเห็นแล้ว แหม มันน่าร๊ากก ต้องขยุ้มๆๆๆ

สรุป วันนี้เล่น Dive to blue เพลงเดียว แต่ปลดปล่อย

ไม่ได้เล่นดนตรีเพื่อความมันส์มานานแล้ว

ปกติมักจะเล่นเพื่อสอบ ไม่ก้อเพื่อแข่ง เครียดโคดส์ๆ

พาลเกลียดห้องซ้อมไประยะนึงเลยละ

แต่ตอนนี้รู้สึกดีมากๆ กับห้องซ้อม

แม้ว่าจะไปรั่วๆ หลุดๆ ก้อเถอะ

แต่ก้อไม่มีใครว่าอาเมะเลย เพราะว่าเราเล่นเอามันส์

นี่แหละ ถึจะสนุกละ

ดนตรีของอาเมะ

คนหนึ่งถือว่าวันหนึ่งดีกว่าอีกวันหนึ่ง แต่อีกคนหนึ่งถือว่าทุกวันเหมือนกัน ขอให้ทุกคนมีความแน่ใจในความคิดเห็นของตนเถิด

(Romans 14:5)

วันนี้จะมาว่ากัน

(กันนี่ใครฟะ - -" โดนว่าตลอดเลย น่าสงสาร)

"ความสุขที่แบ่งได้"

อึมหลังจากที่ติวชอบทำตัวอมทุกข์มาโดยตลอด

จนชาวบ้านทักว่า "เฮ้ เมื่อไหร่จะเลิกทำตัวอมทุกข์ซะที..."

จนคิดได้ ว่า เอ่ เม่อหร่ายกุ๊จาเลิกอมทุกข์ละเนี่ย

เลยหันมาทำตัวแฮปปี้มั่งดีกว่า

เพราะติวเชื่อว่า คนเรามีพลังอย่างหนึ่ง

เป็นพลังที่มีลักษณะตามอารมณ์ของผู้นั้น

พลังงานนี้จะแผ่พุ่งออกมาจากร่างกาย

ซึ่งมีลักษณะที่ใครๆ ก็สามารถรับส่งได้ แต่จะมากหรือน้อยก็แล้วแต่คน

เคยมั้ยที่เวลาอยู่ไกล้ใครซักคนแล้วรู้สึกว่ามีความสุข?

ก็เพราะว่าเค้าคนนั้นมีความสุข แล้วเค้าก็แผ่พลังนั้นมายังตัวเราไงล่ะ

เพราะติวมัวแต่อมทุกข์เพราะรับอะไรที่มันเป็นความทุกข์มามากเกิน

เพราะว่ามองไปทางใหนก็เห็นแต่คนอื่นทุกข์

ก็เลยคิดว่า

ต่อจากนี้ลองแผ่ความสุขมั่งดีกว่า

พยายามเอาความทุกข์ที่ได้มาจากคนอื่นโยนทิ้งไป แล้วแผ่ความสุขไปให้คนที่มีความทุกข์นั่น

เออ ท่าจะดี

"พลังงง คลื่นนน เต่าวววว สะท้านนนน ฟ้า~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~"

ไม่ใช่ละ นั่นมันปล่อยพลัง ไม่ใช่แผ่พลัง

นี่แหละ "ติวต๊องเรนเจอร์ส"

พรุ่งนี้ ต้องไปเอาผ้ากับน้องหัวเถิกสินะ

อึมม สารภาพตามตรง ว่า อาทิตย์ที่ผ่านมา หลังจากที่เปิดอกเปิดใจคุยกันตัวต่อตัวแล้ว รู้สึกชอบน้องหัวเถิกเพิ่มขึ้น 23%

อิ อิ อิ

บุคคลผู้ใดโศกเศร้า ผู้นั้นเป็นสุข เพราะว่าเขาจะได้รับการทรงปลอบประโลม