PopLove โดย อาเมะ กะ ฟุยุกิ
posted on 10 Feb 2005 21:53 by tuesbass in Ameพวกคุณเชื่อในเรื่องปาฏิหาริย์รึเปล่า .. ? คุณคิดว่ามันมีจริงมั๊ย .. ?
สำหรับผม ..ผมเชื่อ.. และอยากขอบคุณสักล้านครั้งให้กับคำว่า 'ปาฏิหาริย์'...
-----
xx เมษายน 2xx4
13:00 น.
'วันนี้เราต้องบอกกับเธอ ว่าคนๆนั้นคือเธอ' ภพ ชายหนุ่มวัย 18 ร่างสูงโปร่งกับชุดไปเที่ยวแบบสบายๆคิดอยู่ในใจขณะที่กำลังนั่งอยู่บนรถโดยสาร รถคันนี้กําลังพาภพไปยังจุดที่นัดไว้กับเพื่อนๆ ก่อนที่ทั้งหมดจะไปเที่ยวกันต่อ หนึ่งในกลุ่มเพื่อนที่นัดกันนั้นมี นัท เด็กสาววัย 15 ที่เป็นเหมือนน้องสาวของเค้า แต่แท้จริงความรู้สึกในจิตใจที่ไม่อาจปฏิเสธได้คือภพชอบนัท ภพเริ่มชอบนัทเมื่อไม่นานนี้ ก่อนหน้านั้นความรู้สึกของภพต่อนัทเป็นเพียงแค่พี่ชายน้องสาวเท่านั้น ภพเห็นว่านัทเป็นน้องสาวที่หน้าตาน่ารัก มีคนมาจีบเยอะ ภพจึงไม่สนใจ แต่หลังจากที่ได้สนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆ เค้ากลับพบว่าตัวเองติดใจในความสดใสร่าเริง แก่นแก้ว และเจ้าเล่ห์แบบมีเสน่ห์ของนัท ความรู้สึกแบบพี่น้องนั้นจึงเริ่มเปลี่ยนไป...ภพรู้สึกผิดที่ไม่อาจบังคับใจตนเองไม่ให้ชอบนัทเกินกว่าน้องสาว แม้ว่าความรักจะเป็นเรื่องไม่ผิด แต่ภพคิดไปว่าตัวเองนั้นด้อยกว่านัทเสมอ ภพกลัวความมีเสน่ห์ของนัท กลัว..กลัวถ้านัทรู้ว่าภพไม่ได้คิดกับเธอเพียงแค่คําว่าน้องสาวแล้ว นัทจะมีท่าทีที่เปลี่ยนไปและไม่ยอมคุยกับเค้าอีก
16:00 น.
"นัท พี่มีเรื่องอยากจะบอกเธอล่ะ"
"อะไรเหรอคะพี่ภพ?" นัทถามเสียงใส
"เรื่องที่เราพูดกันบ่อยๆ จําได้มั้ย ที่เธอตื้อให้พี่บอกอยู่เรื่อยน่ะ" ภพถามเสียงสั่นตามจังหวะเต้นของหัวใจแต่พยายามกลบเกลื่อนด้วยน้ำเสียงเชิงกวนๆ
"อื่อฮึ"
"พี่จะบอกแล้วล่ะ...ว่าเค้าคือใคร"
"อ๊ะ! บอกจริงง่ะ พี่ภพ ?" นัทขึ้นเสียงสูง พร้อมกับทำตาโตอย่างสงสัยใครรู้ แต่ภาพนั้นกลับน่ารักจนทำให้หัวใจของ พี่ภพ แทบหยุดเต้น
"ยื่นมือมาสิ" ภพพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำเพื่อสะกดความกลัวของตน
เมื่อมือของนัทแบมาตรงหน้าอย่างชั่งใจปนสงสัย ภพก็กลั้นใจวางบางสิ่งบางอย่างลงบนมือของเธอ สิ่งๆที่อยู่ในมือของนัทขณะนี้ทำให้เธออึ้งไปเล็กน้อย
"เดี๋ยวพี่ต้องรีบกลับแล้วล่ะนัท ช่วงนี้งานพี่ยุ่งๆ ต้องอ่านหนังสือสอบด้วย อาจจะไม่ได้เจอกันอีก แต่พี่ดีใจที่ได้บอกนัทไปนะ" ชายหนุ่มหันหลังและรีบเดินจากไปอย่างรวดเร็วทันทีที่พูดจบ ทิ้งให้เด็กสาวยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น
สิ่งๆนั้นที่อยู่ในมือของนัทนั้นคือยางลบ .. เป็นยางลบธรรมดาแต่เต็มไปด้วยรอยหมึกที่เขียนชื่อของนัท และยังมีชื่อของภพที่ถูกเขียนแต่ถูกขีดฆ่าทิ้งแล้วอีกด้วย แม้คนที่อ่านอยู่จะไม่รู้ว่ายางลบนี้หมายความว่าอย่างไร แต่นัทรู้ดี เพราะเธอจำได้ .. นัทเองที่เคยบอกกับภพว่า 'หากเขียนชื่อคนที่เราชอบลงไปในยางลบ พร้อมกับชื่อตัวเอง แล้วใช้ให้หมด คนที่เราชอบจะหันมาชอบเรา' หากทว่ายางลบที่อยู่ในมือนัทก้อนนี้ยังใช้ไม่หมด ไม่เช่นนั้นเมื่อสักครู่นัทคงรั้งภพเอาไว้และอาจจะบอกว่าเธอก็ชอบภพเช่นกัน
'อาจจะไม่ได้เจอกันอีกเหรอ?' นัทรำพึงเบาๆ
18:00 น.
'อย่างงี้แหละดีแล้ว สมน้ำหน้าตัวเองชะมัด ไอ้ภพ กลัวเค้าจะเปลี่ยนไป แต่ตัวเองนั่นล่ะเปลี่ยนไปก่อน กลัวเค้าจะจากไป สุดท้ายเราก็ต้องจากเค้า เฮอะๆ ไอ้โง่ภพ ตัดใจซะที' ภพด่าตัวเองในใจตลอดเวลาที่คนขับรถ taxi แล่นรถไปบนเส้นทางที่พาเค้ากลับไปยังบ้าน
ภพขีดชื่อตัวเองที่อยู่บนยางลงทิ้งเพราะไม่อยากให้มีชื่อของคนอื่นนอกจากนัท เพราะจริงๆแล้ว ภพไม่อยากเขียนชื่อตัวเองลงไปเท่าไรหรอก เพียงแต่นัทเองคือคนที่บอกเองว่าให้เขียน แม้ขณะนั้นเธอจะไม่รู้ก็ตามว่าชื่อของเธอคือชื่อที่อยู่บนยางลบอยู่ก่อนแล้ว และภพก็บ้าจี้เขียนลงไป พอมองอีกทีรู้สึกว่ามันไม่สวยเลยขีดฆ่าชื่อตัวเองทิ้งซะ
หลังจากที่ภพหลับไปเพราะระยะทางที่เดินทางนั้นไกล เมื่อเค้าตื่นขึ้นมา ภาพแรกและภาพสุดท้ายที่ได้เห็นก็คือเสาไฟฟ้าที่รถที่เค้าโดยสารอยู่นั้นกำลังพุ่งเข้าไปชนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
!!!!โครม!!!!
...
"พี่ภพ!!!! นัทที่น้ำตานองหน้าร้องสุดเสียงพร้อมกับที่กําลังจะถลาเข้าไปในห้องผ่าตัดหลังประตูเปิดออกและมีแพทย์เดินออกมา แต่ไม่ทันที่บุรุษพยาบาลจะเอ่ยห้าม ชายหนุ่มร่างสูงคนที่รอที่หน้าห้องอยู่ก่อนแล้วได้ฉุดเธอและกุมมือเธอเอาไว้ จนนัทเริ่มตั้งสติได้
"พี่ศิลป์ พี่ภพจะรอดมั้ยคะ?" นัทพูดแต่เสียงที่เปล่งออกมานั้นแหบเครือ
"พี่ก็ไม่รู้ แต่หมอบอกว่าโอกาสรอดน้อยมาก เพราะสมองกระทบกระเทือนอย่างหนัก" ศิลป์ เพื่อนรุ่นพี่ของภพและนัทพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ "เฮ้อ ภพเอ๊ย ทําไมแกซวยอย่างนี้ว้า..."
"ฮือๆ หนูไม่อยากให้พี่ภพตาย" นัทร้องไห้ออกมาอีกครั้ง เรี่ยวแรงของเธอแทบจะไม่พอทรงตัวไว้ได้อีกแล้ว จนต้องซบลงกับลำตัวของศิลป์ ชายหนุ่มเองก็ทำอะไรไม่ถูกได้แต่โอบกอดและลูบหัวนัทเพื่อปลอบใจ
-----
xx ธันวาคม 2xx7
15:50 น.
"รอด้วย~ พี่นัท เอ้ย...รอด้วยเด้~~~~" เสียงห้าวๆกวนๆของเด็กสาวคนหนึ่งตะโกนมาจากข้างหลังนัท เมื่อเธอหันมาจึงพบร่างของเด็กสาวรุ่นน้องที่สนิทกัน วิ่งกระหืดกระหอบตามมา
"เฮ้ย ไรว้า ... ยัยต้อง ตะโกนยังกะคนบ้าแน่ะ นัทหยุดดุรุ่นน้องเพราะหัวเสียที่ถูกขัดจังหวะการเดิน (แค่นี้ก็อารมณ์เสียรึนี่ -_-?)
"ก้อพี่นัทอ่ะ จะรีบไปไหน ... ไหนว่าวันนี้จะให้ต้องไปเล่นเกมส์ใหม่ที่พี่นัทพึ่งซื้อมาไง?" ต้องถามทวงสัญญา
"อ่า เหรอ ... เอ่อ แต่โทษทีนะ เผอิญวันนี้พี่ไม่ว่างอ่ะ ไว้วันหลังได้ป่ะ?" นัทปฏิเสธพร้อมผลัดเวลาไปเพื่อรักษาน้ำใจ
"แหมๆๆ~ จะไปหาพี่ศิลป์ใช่มั้ยล่า ต้องเอ่ยแซวหญิงสาวรุ่นพี่ ที่ตอนนี้หน้าแดงเพราะความเขินอาย
"นี่ๆ ยัยต้อง กลับไปที่ชะมดเลยไป อย่ามาล้อพี่เล่นอย่างแบบนะ ยิ่งรีบๆอยู่ จะไปรอที่บ้านพี่ก่อนก็ได้ ไปไป๊~" นัทเอ่ยไล่เพื่อตัดบท
"เฮ้ย! พี่นัท เดี๋ยวเด้" ต้องตะโกนไล่หลัง เพื่อเรียก 'พี่นัท ' ซึ่งวิ่งไปไกลแล้ว
17:30 น.
"แหม ... หน้าบานมาเชียวนะ เดทกับพี่ศิลป์เนี่ย~" ต้องแซวนัทแทนคำทักทายหลังจากที่นัทเปิดประตูบ้านเข้ามาและพบต้องนั่งรออยู่บนโซฟา
"บ้า ... ไม่ใช่ซะหน่อย" นัทปฏิเสธเสียงปกติ "มารอนานยังเนี่ย?"
"ก้อ ... นิโหน่ย~ แค่ชั่วโมงสองชั่วโมงเอ๊ง" ต้องขึ้นเสียงสูงประชดตามแบบฉบับ
"เออๆ ปะๆ ขึ้นห้อง" นัทที่ชินกับนิสัยกวนของรุ่นน้อง พูดตัดรำคาญโดยการพาต้องขึ้นไปยังห้องของตน
17:40 น.
"พี่นัท ตั้งแต่รู้จักต้องเนี่ย พี่นัทคิดว่าต้องเป็นไงมั่ง"
"หือ ... นึกไงถามฮะเรา? อืม เป็นไงเหรอ .. ก็ ต๊องๆ บ๊องๆ .. บางทีก็เงียบๆ บางทีก็ดูดีอย่างไม่น่าเชื่อ .. คล้ายๆ คนๆนึงที่พี่รู้จักเลยล่ะ .. รู้มั้ยว่าแวบแรกที่พี่เจอเธอ พี่ก็นึกถึงเค้าคนนั้นเลย"
"คนไหนเหรอพี่?" ต้องยื่นชะโงกมาถามพร้อมทำหน้าตาอยากรู้อยากเห็น
"ก็ ... เค้าเป็นรุ่นพี่ของพี่น่ะ แต่ตอนนี้เสียไปแล้ว ... อืมๆ คงแค่บังเอิญมั้ง"
"แล้ว ถ้ามันไม่บังเอิญล่ะนัท?" สรรพนามที่ต้องใช้เรียกนัทเปลี่ยนไป สายตาของต้องก็เปลี่ยนไปด้วย ทำให้นัทเริ่มรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง
"ทำไมล่ะ ... ต้อง???" นัทที่ตอนนี้เริ่มสับสน ลังเลใจว่าจะเรียกเด็กสาวตรงหน้าด้วยชื่อไหนดี
"นัท ....... นัทอาจจะไม่เชื่อตอนนี้ ... แต่ฟังพี่นะ มันถึงเวลาที่พี่ต้องบอกนัทจากปากของพี่เองซักที ทั้งๆที่ได้อยู่ใกล้ชิด และนัทก็เอาใจใส่พี่ ไม่สิ ... มันไม่ใช่พี่ ... พี่หนีความจริงมานาน อ้างเหตุผลว่านัทคงไม่เชื่อว่าตอนประสบอุบัติเหตุพี่ดันได้เข้ามาอยู่ในร่างของเด็กคนนี้ แต่ที่จริงแล้ว ... พี่กลัว ... กลัวว่าจะต้องเสียนัทไปอีก พี่โง่เอง ..."
คำพูดของ 'ภพ' ในร่าง 'ต้อง' เริ่มอย่างกระอักกระอ่วน หากความรู้สึกที่อดกลั้นอยู่ภายในใจมานาน ทำให้ชายหนุ่มพูดทุกสิ่งออกมาทั้งหมด...
นัทที่นิ่งอึ้งไปเล็กน้อย แต่เมื่อรับรู้เรื่องราวทั้งหมดกลับเชื่อคำที่ออกมาจากปากของของภพในร่างเด็กสาวตรงหน้าทั้งหมด
"..พี่รักนัทนะ.."
นัทที่ตอนนี้ไม่อาจมีสิ่งใดผ่านริมฝีปากของเธอออกมาได้อีกแล้ว แต่น้ำตาของเธอกลับไหลไม่หยุด เธอทำได้เพียงแค่ซบลงกับร่างของเด็กสาวอีกคนเท่านั้น
แม้ตอนนี้ภพจะทำได้แค่เป็น 'น้องสาว' ของนัท... แต่ชายหนุ่มก็ยังคงสัญญาว่าจะรักนัทตลอดไป...
~แม้ไม่มีอ้อมกอดและสัมผัสจากเธอไซร้~
หากสิ่งที่ฉันต้องการ คือความห่วงใย
แม้ไม่รัก .. แต่หากยังสามารถอยู่ใกล้
ได้คอยเป็นห่วงเป็นใย ..ได้ดูแลเธอ..
~ไม่ว่าอย่างไร หากเธอสุข ฉันก็สุขใจ~
แก้ไขเมื่อ 10/2/2548 21:55:05
แก้ไขเมื่อ 28/2/2548 17:19:56
