Banana Mania

วันนี้เป็นวันธรรมดาวันหนึ่ง....

ผมนั่งรถโดยสารประจำทางไปยังที่ที่หนึ่งในบ่ายวันนั้น

พลันดังสวรรค์สรรสร้าง....

ผมได้พบกับนางฟ้า!!!!!

เธอย้ายตัวของเธอเองจากบันไดรถประจำทางปรับอากาศยูโร2 เข้ามายังที่นี่งข้างกายผม

แม้ว่าเครื่องดนตรีเจ้ากรรมจะเป็นก้างชิ้นสำคัญของผมเละเธอ แต่ผมก็พยายามสุดฤทธิ์ที่จะเบียดตัวเองและอาวุธประจำกายผม (เครืองดนตรีน่ะ...) ไปยังพื้นที่จำกัดเพื่อให้เธอเข้ามายังพื้นที่ใกล้เตียง เอ๊ย ใกล้เคียงผม

เธอมานั่งเก้าอี้ตัวติดกับผมทางด้านขวามือของตัวรถและจ่ายค่าโดยสาร ผมนั้นใจเต้นระรัวผิดปกติ แม้จะเก็บอาการไว้แต่มันก็มีบางครั้งที่เผลอเผยอออกมา><~

ผมกระสับกระส่ายใจเต้นไม่เป็นส่ำ ก็แหม ผู้หญิงคนนั้น ใบหน้าผ่องขาวใส ดวงตากลมโตรับกับคิ้วดกดำรวมถึงจมูกที่เล็กได้รูปและริมฝีปากอวบอิ่ม แม้ว่าขนาดร่างกายของเธอนั้นจะเล็กแต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาเพราะว่าผมที่ดำขลับมันประกายสวยงามนั้นอยู่ในทรงที่ถูกเรียกขานกันว่า "ทรงนักเรียนหญิง"

ผมคิดอยู่ในใจตลอดเวลาว่าผมจะต้องรู้จักเธอให้ได้ ในขณะที่ผมคิดวิธีร่วม 30 นาที เพราะผมคิดไปก็เสียสมาธิไปเพราะใจเต้น พลันผมก็คิดแผนออกเพราะผมเห็นนาฬิกาสีเขียวใบตองอ่อนเรือนเล็กบนข้อมือข้างซ้ายของเธอขณะที่มองผ่านเอวเสื้อสีชมพูไป

ผมงัดคำถามที่ง่ายๆ แต่สามารถสร้างความสัมพันธ์ของเราสองได้(ละมั้ง) ยิงออกไปว่า

"น้องครับ นี่กี่โมงแล้วครับ? โทษทีนะฮะๆ พี่ไม่มีนาฬิกาน่ะ มือถือพี่ก็ไม่มี พึ่งหายอ่ะครับ"

น้องทำหน้าฉงน ก่อนที่จะมองไปยังวัตถุที่อยู่บนข้อมือซ้าย

พลัน!!!!!

ตุ่งตุงตุ่งตุ๊ง...ตุงงง

โทรศัพมือถือเจ้ากรรมของผมดันดังข้นมาจากกระเป๋ากางเกงซะอย่างงั้น ผมหัวเสียเต็มที่ขณะกดรับ

"ห่ะโหล"

"เอ่อ ขอสายแป๋วหน่อยครับ"

"เอ่อ นี่ไม่ใช่เบอร์แป๋วนะครับ"

"อ่ะ ขอโทษทีครับ"

แล้วทางโน้นก็วางสายไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อผมหันไปอีกที เธอคนนั้นก็กำลังก้าวขาออกจากรถ ซะแล้ว....